خدا پس از آن كه ما را آفريد و از روح خود در ما دميد به برآوردن نيازهاى ما پرداخت ، تا آرزوهايمان را كه هر يك فكر و روح ما را به خود مشغول مىدارد و خاطرمان را پريشان مىسازد ، برآورد . از اين رو ؛ روزىهاى پاك و پاكيزه را به سوى ما روان ساخت . خداوند متعال مىفرمايد : وَأَنْزَلَ مِنَ الْسَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الَّثمَرَاتِ رِزْقاً لَكُمْ فَلَا تَجْعَلُوا للَّهِ أَنْدَاداً وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ » « 1 » و از آسمان ، آبى [ مانند برف و باران ] نازل كرد و به وسيله آن از ميوه‌هاى گوناگون ، رزق و روزى براى شما بيرون آورد ؛ پس براى خدا شريكان و همتايانى قرار ندهيد در حالى كه مىدانيد [ براى خدا در آفريدن و روزى دادن ، شريك و همتايى وجود ندارد ] . معانى رزق معناى رزق را هر موجودى به درك فطرى خود با آن آشناست . يكى از معانى رزق بخشش است ؛ مانند آن كه مىگويند پادشاه به لشكريانش رزق مىدهد مقصود مواد غذايى و خوراك است . دامنهء معناى رزق با گذشت زمان گسترده شده و هر گونه مواد غذايى را كه به آدمى مىدهند ، خواه دهندهء آن شناخته شده باشد يا نه ، شامل مىشود . رزق ، بخششى است كه به ميزان تلاش آدمى مىرسد هر چند دهندهء آن ناشناخته باشد ، سپس معناى آن گسترده‌تر شده و به معناى هر سودى است كه به آدمى مىرسد . اگر چه خوراك آدمى نباشد براى همين همهء سرمايه‌هاى زندگى

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 22 .